<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>روش شناسی پژوهش در علوم انسانی</JournalTitle>
                <Issn>2423-5679</Issn>
                <Volume>11</Volume>
                <Issue>2</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2021</Year>
                    <Month>02</Month>
                    <Day>25</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>بررسی مفهوم «خودگروی» در اندیشه‌ی فلاسفه‌ی پس از عصر نوزایی</VernacularTitle>
            <FirstPage>21</FirstPage>
            <LastPage>34</LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">220</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>یعقوب</FirstName>
            <LastName>جمالی</LastName>
            <Affiliation>دکتری - فلسفه اقتصاد موسسه امام خمینی ره قم</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0009-0004-3374-9680</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2021</Year>
                    <Month>09</Month>
                    <Day>29</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">مفهوم &amp;laquo;خودگروی&amp;raquo; یکی از مباحث اخلاق هنجاری است که براساس نوع غایت با تبیین انگیزه‌ی رفتار انسان در نظریات علوم انسانی نقش ایفا می کند. مفهوم &amp;laquo;خودگروی&amp;raquo; مطرح در نظریات علوم انسانی غربی متخذ از مبانی فلسفی و اندیشه‌ی فلاسفه‌ی پس از عصر نوزایی است. فقدان آگاهی لازم نسبت به مبانی فلسفی و اندیشه های فلاسفه‌ی غرب موجود در نظریات علوم انسانی غربی مسئله ای است که موجب شده تصویر صحیحی از این مفهوم نزد محققان علوم انسانی ترسیم نشود و موجب به کارگیری همان بار معنایی مفهوم خودگروی موجود در علوم انسانی غربی در علوم انسانی اسلامی گردد. این در حالی است که مبانی فلسفی و اندیشه‌ی فلاسفه‌ی غربی مغایر با مبانی و اندیشه‌ی اسلامی است. هدف این پژوهش آگاهی از مفهوم &amp;laquo;خودگروی&amp;raquo; متخذ از مبانی فلسفی و اندیشه فلاسفه‌ی غرب و آثار آن در نظریات علوم انسانی اسلامی است. این تحقیق به روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد مبانی فلسفی همچون دئیسم، تجربه گرایی، اومانیسم و عقل گرایی در شکل گیری مفهوم &amp;laquo;خودگروی&amp;raquo; مؤثر بوده و در اندیشه‌ی فلاسفه ای مانند هابز، مندویل، هیوم، نیچه و فروید خود را نشان داده است.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">علوم انسانی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">اومانیسم</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">مبانی فلسفی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">عصر‌ نوزایی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">دئیسم</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">خودگروی</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
            <ArchiveCopySource DocType="pdf">https://pajohesh.nashriyat.ir/sites/pajohesh.nashriyat.ir/files/article-files/2_16.pdf</ArchiveCopySource>        </Article>
    </ArticleSet>
