مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) روش شناسی پژوهش در علوم انسانی 2423-5679 2 2 2010 06 12 گفتمان‌کاوی و کاربست آن در متون روایی 71 100 38 FA رضا شکرانی مهدی مطیع دانشیار - گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران مرضیه فانی دانشجوی کارشناسی ارشد - دانشگاه اصفهان، الهیات علوم قرآن و حدیث Journal Article 2010 12 16 «گفتمان کاوی» به مثابه یک روش تحقیق در علوم انسانی در صدد بازگوکردن و نشان دادن معانی نهفته در متن است. در این روش، محقق برآن است که رابطه بین مؤلف، متن و خواننده را نشان دهد. با مطالعه زبان، عوامل متعددی در شکل گیری پیام کلام موثرند: برخی از این عوامل درون متنی و برخی دیگر برون متنی است. این روش، بر عوامل برون متنی تأکید ویژه دارد. مؤلفه های اصلی گفتمان کاوی عبارت اند از: تحلیل زبانی متن، بررسی انسجام متن، بررسی بافت متن، بررسی روابط بینامتنی، معنای مرکزی متن، و نگاه به کارکرد متن. گفتمان، معنا یا دال مرکزی نهفته در متن، و گفتمان کاوی، مبتنی بر توجه هماهنگ به همه عوامل شکل دهنده پیام است. در این مقاله، به تبیین کاربردی روش گفتمان کاوی و کاربست آن در متون روایی پرداخته شده است. https://pajohesh.nashriyat.ir/sites/pajohesh.nashriyat.ir/files/article-files/4_1.pdf